Albowiem oto Ja stwarzam nowe niebiosa i nową ziemię; nie będzie się wspominać dawniejszych dziejów ani na myśl one nie przyjdą. Izaj. 65:17 (BT)
Biblia zaczyna się od opisu stworzenia nieba i ziemi - pierwszego nieba i pierwszej ziemi. Jakże raduje nas ten opis. Jak wiele dostarcza nam okazji do ćwiczenia umysłu, a także do błogosławienia Boga za wspaniały dar świata, który przez swą materialność pozwala się podziwiać zmysłami. Jakże cieszą się nasze oczy widokiem potężnych gór i rozległego morza. Uszy wsłuchują się w śpiew ptaków i szum lasu. Dotykamy miękkiego mchu i gładkiej skóry ukochanej osoby, smakujemy wspaniały chleb i cieszymy nozdrza wonnością mokrej trawy o poranku. Jakże cudowne są dzieła Boże!
Czyż taki świat można nazwać starym, który zmurszał i nadaje się do zniszczenia? Przenigdy! Nie starzeje się dzieło Boże. Zaprogramowane na wieczne istnienie, wyposażone zostało przez Stwórcę w cudowne mechanizmy odradzania się i odtwarzania żywotnych sił przyrody. Materia nie niszczeje, lecz tylko zmienia formę. Z bezkształtnej ziemi uczynił Bóg formy rzeczy, które podziwiamy i które w swej doskonałości są równie nieprzemijające jak byty duchowe.
To my niedoskonali ludzie od czasów Noego tworzymy świat, który od samego początku jest zły, stary i przemijający. To nasze ludzkie duchowe wyobrażenia zwiną się jak księgi i przeminą. Rozejrzyjmy się dookoła i spójrzmy na nasz świat - obraz nędzy, wyzysku, obojętności i zła. Trochę dobra też stworzyliśmy na tej ziemi. Z woli Bożej zarówno ludzie wiary, jak i Ci inni odkrywając w sobie Boże podobieństwo czynili piękne uczynki miłości, tworzyli wspaniałe dzieła ducha i materii, które przynależą do Bożego świata wiecznych wartości. Jednak świat, który stworzyliśmy, system, w którym się organizujemy w społeczeństwo, świat nie-duchowych wartości, które jak niebiosa rozpościerają się nad ziemią pełną okrucieństwa - jest stary, zły i nadający się jedynie na wieczną zagładę.
Tak jak cała Biblia kończy się opisem nowej ziemi i nowych niebios (Obj. 21-22), tak również księga Izajasza w swych ostatnich rozdziałach zawiera wizję cudownego, przyszłego świata, w którym - po krótkim czasie gniewu - zapanuje wieczność szczęścia i sprawiedliwości. Jakże wdzięczni jesteśmy Bogu, że nie tylko stworzył materialny świat i cielesność naszej zmysłowości, ale także zaplanował stworzenie nowej ziemi i nowych niebios ducha, które światem doskonałych wartości uzupełnią doskonałość materialności Bożego stworzenia.
„Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił” - oby jak najprędzej dokonały się wielkie dzieła Twego Ducha!
